In Memoriam Helbert Damsté

Op 3 februari 2017 is op 92-jarige leeftijd professor dr. Helbert Damsté, een van de oprichters van het Damsté-Terpstra Fonds, overleden.

Helbert Damsté werd geboren in Bandung (Indonesië) waar hij de eerste jaren van zijn leven doorbracht. Hij studeerde geneeskunde en promoveerde in 1958. Na zijn huwelijk met Tiete Terpstra reisde het echtpaar Damsté door Europa. Zij bezochten diverse foniatrieafdelingen in Denemarken, Zweden, Hamburg, Wenen, Parijs, Bordeaux, Londen, Oxford en Berlijn.  Later brachten ze een half jaar door in Amerika: New York, Miami en Rochester (Minnesota). Tijdens deze studiereizen werd de slokdarmspraak voor gelaryngectomeerden als cursus aangeboden.  Zij leerden in het buitenland diverse andere methodieken en wijzen van behandelen kennen voor diverse logopedische stoornissen. Met deze kennis kwamen zij terug in Nederland.

Onder leiding van Helbert Damsté werd de afdeling Foniatrie vanuit de KNO-kliniek van het AZU (Academisc h Ziekenhuis Utrecht, nu het UMCU) een kenniscentrum op het gebied van wetenschappelijk onderzoek en medische en gedragstherapeutische behandeling van diverse stem- en spraakstoornissen.  Naast  wetenschappelijke artikelen schreef Helbert Damsté een aantal boeken. Hij heeft een blijvende interesse gehouden in alle onderzoek en behandeling van het stotterprobleem.

Op 8 februari 2002 werd het Damsté-Terpstra Fonds voor praktische en preventieve logopedie opgericht. Logopedisten die financieel ondersteund willen worden bij het schrijven van een artikel, het verrichten van  wetenschappelijk onderzoek of die een project willen opzetten ten dienste van de logopedie, kunnen dan een aanvraag voor subsidie indienen.

Helbert Damsté was een erudiet, integer en veelzijdig mens, met grote kennis op zijn eigen vakgebied, maar ook bekend met andere medische en psychologische specialismen die raakvlakken hebben met de foniatrie en logopedie. Een veeleisend leermeester voor de KNO-artsen in opleiding, voor de medewerkers van zijn afdeling en de studenten van de opleiding Logopedie. Maar tegelijkertijd een hartverwarmend stimulator die ruimte en waardering gaf aan hen die iets wilden onderzoeken, organiseren of ondernemen om zo het vak Foniatrie en Logopedie verder te ontwikkelen en bekendheid te geven. Een muzikale arts die cello speelde en die niet alleen luisterde naar de klank van een stem of de spraak van de patiënt, maar die werkelijk belangstelling opbracht voor de mens achter de stoornis: altijd positief luisterend en zoekend naar mogelijkheden om de communicatie te versterken.

KNO-artsen, foniaters, laryngologen, logopedisten en stottertherapeuten in Nederland hebben veel te danken aan de inspiratie, de energie en de vasthoudendheid waarmee hij zich heeft ingezet voor het vakgebied Foniatrie en Logopedie.

De vrouw met wie hij zijn leven en passie heeft gedeeld overleed op 26 mei 2020.